నిన్ను చుడాలనిపిస్తే. ..

నిన్ను చుడాలనిపిస్తే అద్దంలో నన్ను చూసుకుంటున్నా
నీతో మాట్లాడాలనిపిస్తే నాతో నేను మాట్లాడుకుంటున్నా
నువ్వేం చేస్తున్నావో తెలుసుకోవాలనిపిస్తే కళ్ళు మూసుకుని
నా హృదయంలో ఏం జరుగుతుందో గమనించుకుంటున్నా

ప్రకటనలు
Published in: on మార్చి 11, 2015 at 7:48 ఉద.  వ్యాఖ్యానించండి  
Tags: ,

శివశివా… నిందాస్తుతి

ఇసుక రేణువులోన దూరియుందువు నీవు

బ్రహ్మాండమంతయును నిండియుందువు నీవు

చివురాకులాడించు గాలిదేవర నీవు

ఘన  కానలను గాల్చు కారుచిచ్చువు నీవు

క్రిమికీటకాదులకు మోక్షమిత్తువు నీవు

కాలయమునిబట్టి కాలదన్ను నీవు

పెండ్లి జేయరాగ మరుని మండించినావు

పెండ్లియాడి సతికి సగమిచ్చినావు

దక్షయాగము ద్రుంచి సురలందరిని గొట్టి

వికటాట్టహాసమున భయపెట్టినావు

కడలి చిలుకు వేళ కాలకూటము బుట్ట

దాని త్రావి సురల గాచినావు

ఈ తిక్క శివునితో వేగలేననుచూ

ముక్కంటి కోపాన్ని ఓపలేననుచూ

వదిలిపోదమన్న వేరు దైవము లేదు

నీవు తప్ప నాకు గతియు లేదు

ఏమిసేతును దేవ సర్దుకొందును లెమ్ము

అమ్మవారి నడిగి మసలుకొందు

దూరముగ నీవున్న నా భయము హెచ్చును

నాదాపు నుండుటకు నీవొప్పుకొనుము

నీ ఆలితో గూడి నాగుండెలోనుండి

ఏడేడు లోకాల నేలుకొనుము

నా ఋణము తీర్చుకొన ఇవ్వుమొక చిరువరము

నా మనము నీ పదము నుండునటుల

 

పాటపై కవిత

మనమున ఊహలు భుగభుగ పొంగగ

పదములు రొప్పుతు పరుగులు పెట్టగ

కవిత్వమన్నది వెల్లువ కావగ

భావావేశము దేహము నిండగ

కనులు బిగించి భృకుటి ముడేసి

వాయువు కక్షర ఆయువు పోసి

తీరని ఆర్తిని కాయము జేసి

గళమున ఎగసి జిహ్వను దొర్లి

పెదవుల తలుపులు టపటప కొట్టి

విశ్వవీనులను జొచ్చుకుపోయి

జగతి గుండెయను సేదదీర్చెడి

సరిగమపదని స్వరముల మూట

కవులు వ్రాసెడి కమ్మని పాట

ఘల్లున మ్రోవగ గజ్జెలు

ఘల్లున మ్రోవగ గజ్జెలు
ఝల్లున పొంగెను ఎడదలు జవరాండ్రలకున్
తెల్లని గోవుల వెంబడి
నల్లని గోవిందుడురుక నాట్యపు భంగిన్

నల్లనివాడైన బాలకృష్ణుడు తన తెల్లని ఆవులను తోలుకొని పోవుటకు సిద్ధమై, వాటివెంట ఉరుకగా, ఆయన పాదములకు ఉన్న గజ్జెలు ఘల్లుమన్నవి. ఆ రవము వినగానే నందవ్రజములో ఉన్న యవ్వనవతుల హృదయములు ఒక్కసారిగా ఝల్లుమని ఆనందంతో ఉప్పొంగాయి.

హే… కృష్ణా!

క.       కన్నాయని పిలువ జనని
          దన్నుగ నిలచిన బుడతలు దౌడులు తీయన్
          ఉన్నపళము దబ్బునపడ
          వెన్నను పొర్లాడు కృష్ణు ప్రియమున కొలుతున్

తాత్పర్యము:  మిత్రుల భుజములమీదనెక్కి, ఉట్టి కట్టిన వెన్నకుండను తీయబోతున్న తరుణంలో,  కన్నా.. యను యశోద పిలుపు వినగానే మిత్రులందరూ భయంతో ఒక్కసారిగా పరుగులెత్తగా, వెన్నకుండతోపాటు దబ్బున పడిపోయి, నేలనొలికిపోయిన వెన్న మొత్తం ఒంటికి అంటుకుపోయిన కృష్ణ పరమాత్మను అత్యంత ప్రేమతో కొలుతును.

నా విష్ణువు

 
వైకుంఠ పుర నివాస దేవదేవ జగపతి
ఖగపతిపై దివిసీమల విహరించే శ్రీపతి
ఆదిశేషు పడగ నీడ పవ్వళించు ధరపతి
సర్వవ్యాపి దివ్యజ్యోతి పరంధామ ప్రకృతి   ||వైకుంఠ పుర||
 
సుందర మీనానివై గిరినెత్తిన కూర్మమై
వసుంధరను గాచినట్టి అద్భుత వారాహమై
ఊరువుపై ధనుజునుంచి పొట్టచీల్చి ప్రేగు త్రెంచి
ప్రహ్లాదుని బ్రొచినట్టి ఉగ్రనరసింహమై   ||వైకుంఠ పుర||
 
వామనుడై అరుదెంచి మూడడుగులు యాచించి
త్రివిక్రముడై వ్యాపించిన బాలబ్రహ్మచారివై
బ్రాహ్మణునిగ జనియించి క్షాత్రముతో ప్రభవించి
రాజన్యుల శిక్షించిన పరశురామ దేవరవై   ||వైకుంఠ పుర||
 
సత్యధర్మ రూపమై దివ్యనామ తారకమై
ధారణిపై నడయాడిన సీతారామస్వామివై
దామోదర వాసుదేవ కంసాంతక గోవిందా
గీతామృత బోధకా పూర్ణపురుష శ్రీకృష్ణా   ||వైకుంఠ పుర||
 
అహింసా వ్యాపకా ప్రేమతత్వ బోధకా
నిశ్చల నిర్మల ఆత్మ బుద్ధదేవ భగవానుడా
శ్వేతాశ్వరూఢుడా కరవాలధారుడా
ధర్మసంస్థాపక కల్క్యావతరుడా   ||వైకుంఠ పుర||
 
అవతారపురుషుడా అఖిలాండనాథుడా
ఆదిదేవ జీవేశ్వర నన్ను ప్రేమ కావరా
శ్రద్ధనిమ్ము భక్తినిమ్ము గతితప్పని బుద్ధినిమ్ము
నన్ను నేను తెలుసుకునే ఆత్మప్రబోధమిమ్ము  ||వైకుంఠ పుర||
 
 

గుండె అన్నదీ కుండేనేమో

.

గుండె అన్నదీ కుండేనేమో

కన్నీళ్లతొ అది నిండాలేమో

బాధ బ్రతుకూ తావి విరులు

విడివడి ఎరుగని ఆత్మబంధువులు

.

చినుకు స్పర్శతో పులకించిన విరి

బ్రతుకు తోటలో విరబూసినది

పూసిన విరి ఆ చినుకును కానక

పూరెక్కలు ముక్కలై విలపించినది

.

వలచిన మనసుని గెలుచుట కోసం

మనసులొ మనిషిని చేరుట కోసం

కలల అలలపై పయనము చేసి

వ్యధల కడలిలో మజిలీ చేసా

.

నాదీ అన్నది మనిషికి లేదు

ప్రేమ అన్నది నిత్యం కాదు

చావూ పుట్టుక దైవాధీనం

కాలం ఆడే మాయాజూదం

.

ప్రియా.. దరిజేరవా

ప్రియా..
.
నా ఊహా తుమ్మెదలు
నీ వదన పుష్పంపై వ్రాలి
చిరునవ్వు మకరందాన్ని గ్రోలి
ఆనంద లాస్యమాడుతున్నాయి
.
ప్రేమవాయువు నా ఉచ్చ్వాసై
గుండెల్లోనున్న నిన్ను తాకి
సుగంధభరిత నిశ్వాసై
పరవళ్ళు త్రొక్కుతూ పరుగులిడుతోంది
.
నీ రూపం నే కనురెప్పవేసినపుడు
నల్లని చీకటిలో తెల్లని శశిరేఖలా
కన్నులు విప్పారినపుడు
అంతటా తానైన సర్వవ్యాపిలా కనిపిస్తోంది.
.
ఓ ప్రియా.. అనుక్షణం నీకై తపించే నాకై
.
తనతో పరిగెడుతూ ఆటలాడుతున్న
బుల్లిపిట్ట అలసిపోతే జాలిపడి
చినుకులా జారిపడ్డ కృష్ణమేఘంలా
.
బలంగా వీచిన గాలికి
తనపైనుండి రివ్వున ఎగిరిపోయిన తుమ్మెదకు
ఆ గాలితోనే సుగంధ రాయబారమంపిన పుష్పరాజంలా
.
పగలంతా కనపడలేదని
అలిగి ముడుచుకున్న కలువకు
నిశిలో వెన్నెల ముద్దులు పెట్టి
విప్పారేలా చేసిన నిండు జాబిలిలా
.
నవరస మాలికవై నా మనోసామ్రాజ్య ఏలికవై
కోయిల గానమై విడదీయరాని బంధమై
ఓ ప్రియా… నువు నా దరిజేరవా

.

ఎద -వ్యధ

ఎద ఎదకు ఎన్నెన్నో కథలు

ప్రతికథకు మరెన్నో వ్యధలు

కథ మార్చేదెవరు వ్యధ తీర్చేదెవరు?

రాయి తగిలితే నొప్పిరానిదెవ్వరికి

గుండె పగిలితే కన్నీరు పొంగనిదెందరికి

జీవితమన్నాక కష్టం రాకుండాఉంటుందా

ఓ సుఖం వచ్చి ఆ కష్టాన్ని కష్టపెట్టకపోతుందా

ఓ ప్రియురాలా..

.
ఓ ప్రియురాలా… నీవెంత కఠినాత్మురాలవు
....నిర్ధాక్షిణ్యంగా  నను ప్రేమలో ముంచేసి
ఆ ప్రేమ అలల తాకిడిలో ఊపిరాడని నన్ను చూసి
....ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతున్నావా!
.
బంతిపూల వనం నుండి బయటకు రాలేక
....చక్కర్లు కొట్టే సీతాకోకచిలుకలా
నను నీ తలపుల తోటలో బంధీని చేసి
....సంబరపడుతున్నావా!
.
ఇంత విశాల ప్రపంచంలో మరెక్కడా చోటే లేనట్టు
....చిన్నని నా హృదయంలో దూరి
గుండె చప్పుడును లాలిపాటగా మార్చుకుని
....నిద్రపోతున్నావా!
.
ఓ ప్రియురాల..
....నా మనసుకు ఊసువై మేనుకు శ్వాసవై
నేను నువ్వై నువ్వే ఆనందమై.. నన్ను జయించావా!
....నాకోసమే జన్మించావా!.
.