హే..పురాణ పురుషులగు బావా బావమరుదులారా!

సీ.
పాలసంద్రమె ఇల్లు పరుపేమొ పెనుబాము పట్టుబట్టలుగట్టు బావమరిది
కాటియందే ఇల్లు కట్టు బట్టే తిత్తి బిచ్చమెత్తుచునుండు బీద బావ
జనని గర్భము బుట్టు శంఖుచక్రము బట్టు బలదైత్యులను గొట్టు బావమరిది
ఉన్నచోటేనుండు ఉలకకా పలకకా పరమశాంతముతోడ బావగారు
ఆ.
ఒంటివాడు విభుడు ఓంకార రూపుడు
వేయి పేర్ల తోటి వెలుగువాడు
చిత్తమందు జనులు చిన్ముద్ర వేయగా
రూప లేమి రెండు రూపులెత్తె

బావమరిది పాల సముద్రాన్ని ఇల్లుగా చేసుకుని, పట్టుబట్టలు ధరించి, పెద్ద పామైన ఆదిశేషుని పరుపుగా చేసుకొని శయనిస్తుంటాడు. బావ గారేమో శ్మశానంలో కాపురముంటూ, జంతువుల తోలును బట్టగా కట్టుకొంటూ, బిచ్చమెత్తుకుని తిరిగే బీదవాడు. బావమరిదేమో తల్లి గర్భం నుండి జన్మిస్తూ (అనేక జన్మతెత్తుతూ) ఆయుధాలు ధరించి బలగర్వితులైన రాక్షసులను శిక్షిస్తూ ఉంటాడు. బావగారేమో ఉలక్కుండా పలక్కుండా ఉన్నచోటే ఉండే పరమశాంత స్వరూపుడు.

ఒక్కడే అయిన పరమాత్మ ఓంకార స్వరూపుడు, వేయి నామాలతో పిలువబడేవాడు. భక్తులు తమ మనస్సులో ఉంచి ధ్యానం చేసుకొనుటకై రూపమే లేని వాడు రెండు రూపాలను ధరించెను. అటువంటి శివకేశవ స్వరూపములకు ప్రణమిల్లుతున్నాను.

ఘల్లున మ్రోవగ గజ్జెలు

ఘల్లున మ్రోవగ గజ్జెలు
ఝల్లున పొంగెను ఎడదలు జవరాండ్రలకున్
తెల్లని గోవుల వెంబడి
నల్లని గోవిందుడురుక నాట్యపు భంగిన్

నల్లనివాడైన బాలకృష్ణుడు తన తెల్లని ఆవులను తోలుకొని పోవుటకు సిద్ధమై, వాటివెంట ఉరుకగా, ఆయన పాదములకు ఉన్న గజ్జెలు ఘల్లుమన్నవి. ఆ రవము వినగానే నందవ్రజములో ఉన్న యవ్వనవతుల హృదయములు ఒక్కసారిగా ఝల్లుమని ఆనందంతో ఉప్పొంగాయి.

భరింపుమీశా!

ఆకలి దప్పిక తీరగ
నాకెన్నడు గుర్తురావు నా సిరియందున్
శోకము లేశము కలిగిన
నీకిది తగునా యనేడ్తు నిక్కము ఈశా!

నాకు ఆకలి, దప్పిక తీరినప్పుడెపుడూ నీవు గుర్తురావు. అదంతా నా అదృష్టం అంటాను. కానీ దుఃఖం కొంచెం కలిగినా, నీకిది తగునా అంటూ నిన్ను నిందిస్తూ ఏడుస్తాను. ఇది మాత్రం తప్పదు ఈశా.

హే… జగజ్జననీ!

క.       దుర్జన భంజని నగసుత
          ధూర్జటి రంజని హరినుత తోయజ నేత్రిన్
          ఘర్జిత సింగపు గామిని
          వర్జిత జన్మునిగజేయు పావన దుర్గా

తాత్పర్యము: దుర్జనులను నశింపజేయునది,  ధూర్జటియైన పతి పరమశివుని రంజింపజేయునది, పర్వతరాజు హిమవంతుని పుత్రికయైనది, లోకపాలకుడైన హరిచేత నమస్కరింపబడునది, కమలముల వంటి కన్నులు కలిగినది, ఘర్జన చేయు సింహము మీద సంచరించునది, లోకపావని యగు దుర్గామాతా… నన్ను జన్మరహితునిగా జేయుము తల్లీ.


ఏమి భాగ్యము గణపయ్యా..

సీ.

గోరుముద్దలు నీకు గోముగా పెట్టుచూ
……భువనేశ్వరీమాత ముద్దుసేయ
తొడపైకి నెక్కింప తూగాడుచుండగా
……విశ్వగురుడు నీకు విద్యనేర్ప
కైలాసగిరిపైన కార్తికేయుని తోటి
…...కేరింతలాడుతూ కేళిసల్ప
నిరతమూ ఆనంద నిలయుడై వెలిగేటి
……విఘ్నరాజా నిన్ను విరులగొలుతు

తే.

అగము జందెపు వేలుపా ఆయువిమ్ము
కొండకూతురి సూనుడా కుదురునిమ్ము
సకలవిద్యల నాథుడా చదువునిమ్ము
ప్రమథగణముల పాలకా పరమునిమ్ము

హే…శంకరా!

సీ.

కాటిలో నెందుకు కాపురము శివుడా

……కూర్చొమ్ము నాగుండె గూటిలోన

మేటిదేవర నీకు మెడలోన పామేల

…… నాభక్తి ముత్యాల నగను గొనుము

సాటిలేనీ శూలి సామజం తోలేల

……సితమైన మనసిత్తు సిరిగ కట్టు

కూటికోసము కాలకూటమెందుకు స్వామి

 ……ఆత్మనివేదన మారగించు

తే.

పరమ పదమగు పదము శ్రీపతి కొలిచెడి

పదము సకల సురవరులు పట్టు పదము

అన్నపూర్ణకు నిజనిలయ పదము భవ

కడలి దాటించు కాలారి కరుణ పదము

తెలుగు పాట

నెలరాజు నగవులు సెలయేటి పరుగులు

కలగలసి వెలిగేటి తెలుగింటి పదములు

రామచిలుకలు మెచ్చు రసరమ్య పలుకులు

అప్సరల భంగిమల అక్షర క్రమములు || అప్సరల||

 

అ అనగ అమ్మనుచు ఆ అనగ ఆవనుచు

తొలిపూజనీయులే తొలుత పదములు కాగ

సంస్కారవంతమగు ఈ భాష నీ భాష

చివురాకు రెపరెపల మన తెలుగు భాష || చివురాకు ||

 

అవధాన విద్యయును అందాల పద్యమును

సొంతమగు సరళమగు అపురూప భాష

అర్చింపగానిట్టి అమృతమయ భాషను

నర్తింపనీవోయి నీ నోట తెలుగును ||  నర్తింపనీవోయి ||

గుండె అన్నదీ కుండేనేమో

.

గుండె అన్నదీ కుండేనేమో

కన్నీళ్లతొ అది నిండాలేమో

బాధ బ్రతుకూ తావి విరులు

విడివడి ఎరుగని ఆత్మబంధువులు

.

చినుకు స్పర్శతో పులకించిన విరి

బ్రతుకు తోటలో విరబూసినది

పూసిన విరి ఆ చినుకును కానక

పూరెక్కలు ముక్కలై విలపించినది

.

వలచిన మనసుని గెలుచుట కోసం

మనసులొ మనిషిని చేరుట కోసం

కలల అలలపై పయనము చేసి

వ్యధల కడలిలో మజిలీ చేసా

.

నాదీ అన్నది మనిషికి లేదు

ప్రేమ అన్నది నిత్యం కాదు

చావూ పుట్టుక దైవాధీనం

కాలం ఆడే మాయాజూదం

.

నా శివుడు

దిక్కుల చిక్కుల జటాజూటము
అందులొ హరిసుత నిత్యనర్తనము
కొప్పున దూరిన బాలచంద్రుడు
జటగానుండిన వీరభద్రుడు
.
గణపతి ఆడగ నెక్కిన భుజములు
మాత పార్వతిని చేపట్టిన కరములు
స్కందుడు కూర్చొను ఊరువు నెలవులు
సకల దేవతలు మ్రొక్కెడు పదములు
.
అజ్ఞానాంతపు ఫాలనేత్రము
శుభాలనిచ్చే మెరుపు హాసము
ఘోరవిషమును మింగిన గ్రీవము
సర్వలోక ఆవాసపు ఉదరము
.
మదమను గజముకు చర్మము ఒలిచి
ఒంటికి చుట్టిన తోలు వసనము
మృత్యుంజయుడను తత్వము తెలుపు
మెడలో వేసిన కాలసర్పము
.
పుట్టుక మూలము కామదేవుని
మట్టుబెట్టిన మహాదేవుడవు
ప్రాణము తీసెడి కాలయమునికి
మృత్యువునిచ్చిన కాలకాలుడవు
.
గ్రుక్కెడు పాలు అడిగినవానికి
పాలసంద్రమే ఇచ్చిన వాడవు
పదునారేండ్ల ఆయువు వానిని
చిరంజీవిగా చేసిన రేడువు
.
భక్తిప్రపత్తుల పూజించ యక్షునికి
దిక్పాల్కత్వము ఇచ్చినవాడవు
సనకసనందుల శంకలు తీర్చగ
ఆదిగురువుగా వెలసినవాడవు
.
చేతిలొ ఢమరుక ఢమఢమ మ్రోగగ
అక్షరంబులే గలగల జారగ
అందు పుట్టినవి నీదు సూత్రములు
సర్వ శాస్త్రములకాధారములు
.
మహావిష్ణువే మద్దెల కొట్టగ
చదువులతల్లి వీణ మీటగా
మహాశక్తియే లాస్యమాడగా
చతుర్ముఖుండు వేదముపాడగ
దేవగణంబులు పొగడగ పొగడగ
మునిజనంబులు మనసున కొలువగ
అసురసంధ్యలో ధవళనగముపై
తద్ధిమి తకధిమి నాట్యమాడెదవు
.
కాలికదలికలె కాలపు గతులు
సత్యధర్మములె అడుగుల గురుతులు
సకల సంపదలు సర్వభోగములు
ఒంటికినంటిన భస్మరాశులు
.
భక్తకోటులు కొలిచెడి వేల్పుల
మనములనుండెడి వేల్పుల వేలుపు
నా మానసగిరిపై నివాసముండి
అరిష్డ్వర్గము పారద్రోలుమా
నీ పదపద్మము పట్టివీడని
మహాభోగమును కటాక్షింపుమా
హరహర శివశివ శంభోశంకర
గానామృతమున ఓలలాడగా
నన్నుమరువగా నిన్ను చేరగా
శక్తి నొసగుమా భక్తి నొసగుమా
అనితరసాధ్యమౌ ముక్తినొసగుమా

.

…………..హరహర మహాదేవ శంభోశంకర నమః పార్వతీపతయే నమః

భార్యాబాధితాష్టకం

దేవుని మించిన తోడు
రాముని మించిన ఱేడు
భర్తని మించిన పనోడు
వెదకిన దొరకరు ఏనాడు

కాలము వేసెను గాలము
పెళ్లొక మాయాజాలము
భార్యకు భర్తే దైవము
మరి ఎందుకు నిత్యము కయ్యము

రెక్కలు విరిగిన పక్షులు
చెట్లుగ మారని విత్తులు
కత్తులు పోయిన శూరులు
పతులుగ మారిన పురుషులు

తిరిగెను ఎన్నో గుళ్ళు
వేసెను మూడే ముళ్ళు
వాచెను రోజూ ఒళ్లు
అయ్యో పాపం మొగుళ్ళు

క్షయుడై పోయెను చంద్రుడు
సగమై పోయెను శివుడు
సంద్రము దాటెను రాముడు
దేవుడి పాపమె మగడు

పెళ్ళాం పట్టిన పంతము
తీర్చిన కథ సుఖాంతము
లేనిచో సాధింపే జీవితాంతము
ఇదే అసలు సిసలు వేదాంతము

రాయిని తన్నగనేల
గోడను గుద్దుటనేల
నిప్పున దూకుటనేల
భర్తగ మారగనేల?

వచ్చెడి భావము ఆగదు
శతకము రాసిన చాలదు
ఇది నా భార్యకు నిజముగ నచ్చదు
నను కొట్టక మాత్రము వదలదు

మూడు ముళ్ళు వేసేటప్పుడు జీవితానికి చిక్కుముళ్ళు వేసుకుంటున్నామని తెలియక మురిసిపోయి, ఆ తరువాత ఎంత ప్రమాదంలో పడ్డామో తెలుసుకుని జడిసిపోయి.. నోరెత్తలేక, చెవులు మూసుకోలేక, ముఖంతో నవ్వుతూ మనసుతో ఏడుస్తూ, జీవితమనే బండికి ఎద్దులా మారి భార్యనే వెలకట్టలేని బరువును మహరాణిలా ఎక్కించుకుని ఈడుస్తూ ఒగరుస్తూ జీవిస్తున్న ప్రతి భార్యాబాధిత భర్తకు ఈ  అష్టకం అంకితం.