హే… కృష్ణా!

క.       కన్నాయని పిలువ జనని
          దన్నుగ నిలచిన బుడతలు దౌడులు తీయన్
          ఉన్నపళము దబ్బునపడ
          వెన్నను పొర్లాడు కృష్ణు ప్రియమున కొలుతున్

తాత్పర్యము:  మిత్రుల భుజములమీదనెక్కి, ఉట్టి కట్టిన వెన్నకుండను తీయబోతున్న తరుణంలో,  కన్నా.. యను యశోద పిలుపు వినగానే మిత్రులందరూ భయంతో ఒక్కసారిగా పరుగులెత్తగా, వెన్నకుండతోపాటు దబ్బున పడిపోయి, నేలనొలికిపోయిన వెన్న మొత్తం ఒంటికి అంటుకుపోయిన కృష్ణ పరమాత్మను అత్యంత ప్రేమతో కొలుతును.

ప్రకటనలు

తెలుగు పాట

నెలరాజు నగవులు సెలయేటి పరుగులు

కలగలసి వెలిగేటి తెలుగింటి పదములు

రామచిలుకలు మెచ్చు రసరమ్య పలుకులు

అప్సరల భంగిమల అక్షర క్రమములు || అప్సరల||

 

అ అనగ అమ్మనుచు ఆ అనగ ఆవనుచు

తొలిపూజనీయులే తొలుత పదములు కాగ

సంస్కారవంతమగు ఈ భాష నీ భాష

చివురాకు రెపరెపల మన తెలుగు భాష || చివురాకు ||

 

అవధాన విద్యయును అందాల పద్యమును

సొంతమగు సరళమగు అపురూప భాష

అర్చింపగానిట్టి అమృతమయ భాషను

నర్తింపనీవోయి నీ నోట తెలుగును ||  నర్తింపనీవోయి ||

నా విష్ణువు

 
వైకుంఠ పుర నివాస దేవదేవ జగపతి
ఖగపతిపై దివిసీమల విహరించే శ్రీపతి
ఆదిశేషు పడగ నీడ పవ్వళించు ధరపతి
సర్వవ్యాపి దివ్యజ్యోతి పరంధామ ప్రకృతి   ||వైకుంఠ పుర||
 
సుందర మీనానివై గిరినెత్తిన కూర్మమై
వసుంధరను గాచినట్టి అద్భుత వారాహమై
ఊరువుపై ధనుజునుంచి పొట్టచీల్చి ప్రేగు త్రెంచి
ప్రహ్లాదుని బ్రొచినట్టి ఉగ్రనరసింహమై   ||వైకుంఠ పుర||
 
వామనుడై అరుదెంచి మూడడుగులు యాచించి
త్రివిక్రముడై వ్యాపించిన బాలబ్రహ్మచారివై
బ్రాహ్మణునిగ జనియించి క్షాత్రముతో ప్రభవించి
రాజన్యుల శిక్షించిన పరశురామ దేవరవై   ||వైకుంఠ పుర||
 
సత్యధర్మ రూపమై దివ్యనామ తారకమై
ధారణిపై నడయాడిన సీతారామస్వామివై
దామోదర వాసుదేవ కంసాంతక గోవిందా
గీతామృత బోధకా పూర్ణపురుష శ్రీకృష్ణా   ||వైకుంఠ పుర||
 
అహింసా వ్యాపకా ప్రేమతత్వ బోధకా
నిశ్చల నిర్మల ఆత్మ బుద్ధదేవ భగవానుడా
శ్వేతాశ్వరూఢుడా కరవాలధారుడా
ధర్మసంస్థాపక కల్క్యావతరుడా   ||వైకుంఠ పుర||
 
అవతారపురుషుడా అఖిలాండనాథుడా
ఆదిదేవ జీవేశ్వర నన్ను ప్రేమ కావరా
శ్రద్ధనిమ్ము భక్తినిమ్ము గతితప్పని బుద్ధినిమ్ము
నన్ను నేను తెలుసుకునే ఆత్మప్రబోధమిమ్ము  ||వైకుంఠ పుర||
 
 

గుండె అన్నదీ కుండేనేమో

.

గుండె అన్నదీ కుండేనేమో

కన్నీళ్లతొ అది నిండాలేమో

బాధ బ్రతుకూ తావి విరులు

విడివడి ఎరుగని ఆత్మబంధువులు

.

చినుకు స్పర్శతో పులకించిన విరి

బ్రతుకు తోటలో విరబూసినది

పూసిన విరి ఆ చినుకును కానక

పూరెక్కలు ముక్కలై విలపించినది

.

వలచిన మనసుని గెలుచుట కోసం

మనసులొ మనిషిని చేరుట కోసం

కలల అలలపై పయనము చేసి

వ్యధల కడలిలో మజిలీ చేసా

.

నాదీ అన్నది మనిషికి లేదు

ప్రేమ అన్నది నిత్యం కాదు

చావూ పుట్టుక దైవాధీనం

కాలం ఆడే మాయాజూదం

.

పెళ్లంటే

పెళ్లంటే కనికట్టు

కట్నమంటే బిస్కట్టు

కక్కూర్తి పడ్డావో నీ బ్రతుకు హాంఫట్టు

సింగిలైతే కింగులాగా కాలరెగరేస్తావ్

పెళ్లమొస్తే లైఫు లాంగు మొగ్గలేస్తుంటావ్

మనవి:

భార్య అనే రెండక్షరాల బ్రహ్మపదార్థం మీద నాకున్నవి భయభక్తులేగాని  మరొకటి కాదని సహృదయులైన భార్యలు, విధేయులైన వారి భర్తలు గమనించ ప్రార్థన.

భార్యాబాధితాష్టకం

దేవుని మించిన తోడు
రాముని మించిన ఱేడు
భర్తని మించిన పనోడు
వెదకిన దొరకరు ఏనాడు

కాలము వేసెను గాలము
పెళ్లొక మాయాజాలము
భార్యకు భర్తే దైవము
మరి ఎందుకు నిత్యము కయ్యము

రెక్కలు విరిగిన పక్షులు
చెట్లుగ మారని విత్తులు
కత్తులు పోయిన శూరులు
పతులుగ మారిన పురుషులు

తిరిగెను ఎన్నో గుళ్ళు
వేసెను మూడే ముళ్ళు
వాచెను రోజూ ఒళ్లు
అయ్యో పాపం మొగుళ్ళు

క్షయుడై పోయెను చంద్రుడు
సగమై పోయెను శివుడు
సంద్రము దాటెను రాముడు
దేవుడి పాపమె మగడు

పెళ్ళాం పట్టిన పంతము
తీర్చిన కథ సుఖాంతము
లేనిచో సాధింపే జీవితాంతము
ఇదే అసలు సిసలు వేదాంతము

రాయిని తన్నగనేల
గోడను గుద్దుటనేల
నిప్పున దూకుటనేల
భర్తగ మారగనేల?

వచ్చెడి భావము ఆగదు
శతకము రాసిన చాలదు
ఇది నా భార్యకు నిజముగ నచ్చదు
నను కొట్టక మాత్రము వదలదు

మూడు ముళ్ళు వేసేటప్పుడు జీవితానికి చిక్కుముళ్ళు వేసుకుంటున్నామని తెలియక మురిసిపోయి, ఆ తరువాత ఎంత ప్రమాదంలో పడ్డామో తెలుసుకుని జడిసిపోయి.. నోరెత్తలేక, చెవులు మూసుకోలేక, ముఖంతో నవ్వుతూ మనసుతో ఏడుస్తూ, జీవితమనే బండికి ఎద్దులా మారి భార్యనే వెలకట్టలేని బరువును మహరాణిలా ఎక్కించుకుని ఈడుస్తూ ఒగరుస్తూ జీవిస్తున్న ప్రతి భార్యాబాధిత భర్తకు ఈ  అష్టకం అంకితం.

ఓ ప్రియురాలా..

.
ఓ ప్రియురాలా… నీవెంత కఠినాత్మురాలవు
....నిర్ధాక్షిణ్యంగా  నను ప్రేమలో ముంచేసి
ఆ ప్రేమ అలల తాకిడిలో ఊపిరాడని నన్ను చూసి
....ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతున్నావా!
.
బంతిపూల వనం నుండి బయటకు రాలేక
....చక్కర్లు కొట్టే సీతాకోకచిలుకలా
నను నీ తలపుల తోటలో బంధీని చేసి
....సంబరపడుతున్నావా!
.
ఇంత విశాల ప్రపంచంలో మరెక్కడా చోటే లేనట్టు
....చిన్నని నా హృదయంలో దూరి
గుండె చప్పుడును లాలిపాటగా మార్చుకుని
....నిద్రపోతున్నావా!
.
ఓ ప్రియురాల..
....నా మనసుకు ఊసువై మేనుకు శ్వాసవై
నేను నువ్వై నువ్వే ఆనందమై.. నన్ను జయించావా!
....నాకోసమే జన్మించావా!.
.

ఏడుపు

.
పుట్టి మనం ఏడుస్తాం
పోయి మనవాళ్లని ఏడిపిస్తాం
పుడుతూ తెచ్చుకున్నదాన్ని
పొతూ ఇచ్చేస్తామన్న మాట
.
నొప్పి కలిగితే ఏడుస్తాం
నవ్వుల పాలైతే ఏడుస్తాం
బాధ దేహానికైనా హృదయానికైనా
ఏడుపే మొదటి ఓదార్పన్న మాట
.
ఎప్పుడు ఏడ్చినా ఎందుకు ఏడ్చినా
కన్నీళ్ళు వస్తాయి…అవి
గుండె బరువు దించడానికి
అందమైన కళ్ళు కడగడానికి అట
.
చుట్టపు చూపుగా వస్తేనే
ఏడుపుకి అందం
చీటికీ మాటికీ వచ్చేస్తే
జీవితానికి నిరాశే బంధం
.
కష్టమొచ్చినా నష్టమొచ్చినా
ముందుగా ఏడ్చేస్తాం…కానీ
ఆ ఏడుపునే ఏడిపించగలిగితే
జీవితాంతం నవ్వేస్తాం
.