పాటపై కవిత

మనమున ఊహలు భుగభుగ పొంగగ

పదములు రొప్పుతు పరుగులు పెట్టగ

కవిత్వమన్నది వెల్లువ కావగ

భావావేశము దేహము నిండగ

కనులు బిగించి భృకుటి ముడేసి

వాయువు కక్షర ఆయువు పోసి

తీరని ఆర్తిని కాయము జేసి

గళమున ఎగసి జిహ్వను దొర్లి

పెదవుల తలుపులు టపటప కొట్టి

విశ్వవీనులను జొచ్చుకుపోయి

జగతి గుండెయను సేదదీర్చెడి

సరిగమపదని స్వరముల మూట

కవులు వ్రాసెడి కమ్మని పాట

నిరంతర గమ్యం

 
       ఈ జీవన ప్రవాహంలో పుట్టిన ప్రతి మనిషీ.. ఎన్నో ఆలోచనల మలుపులు తిరుగుతూ, సంఘర్షణలు, సంతోషాలు, విషాదాల ఎత్తుపలాలు దాటుకుంటూ, తుది మజిలీ మరణాన్ని చేరేవరకూ తన ప్రయాణం సాగిస్తూనే ఉన్నాడు. కానీ అత్యంత విలువైన దొకటి అతనికి అందకుండా అతని చుట్టూనే పరిభ్రమిస్తోంది. గుప్పెట్లో బంధిద్దామంటే దొరకని పాదరసంలా అది మనిషికి చిక్కకుండా జారిపోతూ ఉంది. విశాలమైన దోసిలితో పట్టాలిగాని, ముడుచుకుపోయిన గుప్పెటకు అది దొరకడం దుస్సాధ్యం మరి. ప్రతీ పనికి పరమావధి ఏదో, ఏది ఉంటే మరేదీ అక్కరలేదో, దేనివల్ల శాశ్వత నిష్క్రమణ సమయంలో కూడా దుఃఖం కలుగదో, ఆ వెలకట్టలేని విలువైన విశేషానుభూతి పేరే ఆనందం. అదే మానవ జీవితపు నిరంతర గమ్యస్థానం.

కాలం తెలివైనది. అది ముందుకు సాగుతూ మనిషి ఆలోచనలు మార్చుకుంటూ వెళిపోతుంటుంది. మారిన ఆలోచనల వల్ల అస్తవ్యస్తమైన జీవన విధానంలో పడి మూలుగుతున్న మనిషిని చూసి వినోదిస్తుంటుంది. జవాబుదారీతనం కలిగిన స్వతంత్రుల గుంపుగా ఉండవలసిన సమాజాన్ని, భయస్తులు, బద్ధకస్తులు, ముసుగుమనసు మనుషుల కలయికగా మార్చివేసింది. తప్పించుకు తిరగడం ఈ కాలపు తెలివిగా తీర్మానించబడింది. గొప్పదనం హృదయాన్ని బట్టికాక, సమాజంలో హోదాని బట్టి లెక్క వేయబడుతుంది. దురలవాట్లుగా చెప్పబడేవి ఇప్పుడు సాధారణ అలవాట్లుగా భావించబడుతున్నాయి. సంపద, అధికారం, కీర్తి, సౌఖ్యం జీవిత గమ్యాలుగా మారిపోయాయి. తెల్లని అన్నం వంటి వీటికి, ఆనందం అనే శ్రేష్ఠమయిన కూర కలిపి తిన్నప్పుడే రుచిపుడుతుంది, బలం కలుగుతుంది, సంతృప్తీ మిగులుతుంది.

మనిషి అంతరాత్మకు కాక కేవలం సమాజానికి జవాబుదారీగా మారిపోయాడు. అవతలివారి పొగడ్త మీదో, తోటివారికంటే గొప్పవాడనిపించుకోవడం అనే తపన మీదో ఆధారపడి ఆనందాన్ని కొలుచుకుంటున్నాడు. పదిమందీ ప్రశంసిస్తే కలిగే ఆనందం భయంతో కూడిన బాధ్యతను పెంచుతుంది. క్రొత్త ఆలోచనలకు వారి ప్రశంసాకారణాలు పరిధులుగా ఏర్పడిపోతాయి. ఫలితంగా ఆలోచనల్లో స్వతంత్రత, నూతనత్వం మందగిస్తాయి, ఆనందం నెమ్మది నెమ్మదిగా ఆవిరైపోతుంది. అదే, లోపలి మనిషి ప్రశంస వలన కలిగే ఆనందం స్వతంత్రతతో కూడిన ఉత్సాహాన్నిస్తుంది. సృజనాత్మకతను వికసింపజేస్తుంది. ఆలోచనే ఆనందంగా మారిపోతుంది. కానీ ఈ లోపలి మనిషితో మన బంధం రోజురోజుకీ బలహీనపడిపోతూ ఉంది. మనతో మనం గడపడానికి సమయం కేటాయించుకోలేకపోతున్నాం. మనల్ని మనకు దగ్గరచేసే ఏకాంతం అనేది పుస్తకాల్లో మాటగానే మిగిలిపోతోంది.

సాంస్కృతిక విప్లవం మంచికంటే చేటే ఎక్కువ చేసింది. సంపాదన మీద విపరీతమైన మక్కువ, సమాజంలో ఉన్నతికోసం పడే ఉబలాటం, కుటుంబసభ్యుల మద్య బంధాలని పలుచన చేసింది. భార్యాభర్తల ఉద్యోగాల వల్ల పిల్లలు ఆయాలకు, హాస్టళ్లకు అప్పగించబడుతున్నారు. స్కూలునుండి ఇంటికి రాగానే మంచినీళ్లిచ్చి ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకోవాల్సిన అమ్మ ఇప్పుడు ఆఫీసులో క్షణం తీరిక లేకుండా ఉంటోంది. అమ్మప్రేమ అనే మధురిమ ఒకప్పటి కాలానికి సంబంధించిన మధురభావనగా మిగిలిపోనుంది. భార్యాభర్తలిద్దరూ కలిసి సంపాదించిన డబ్బుతో పిల్లల్ని అన్ని వసతులూ గల హాస్టళ్ళు కలిగిన కార్పొరేట్ స్కూళ్లలో చేర్పిస్తున్నారు. ఆ పిల్లలు పెద్దయ్యాక తల్లితండ్రులను అంతకంటే మంచి పేరున్న వృద్ధాశ్రమాలలో చేర్పించి ఋణం తీర్చుకుంటున్నారు. తాము చిన్నతనంలో నేర్చుకున్న న్యూటన్ మూడవ సూత్రాన్ని తెలియకుండానే అమలు చేస్తున్నారు. ప్రతీ చర్యకూ దానికి అంతే సమానమైన ప్రతిచర్య ఉంటుంది కదా.

ఇప్పటికంటే మన పూర్వతరాలవారే ఎక్కువ శాతం ఆనందంగా ఉన్నారని అంగీకరించగలిగితే, అందుకు కారణమైన వారి అలవాట్లను, జీవన విధానాన్ని వివేచనతో బేరీజు వేసి అవలంబించగలిగితే, ఆనందాన్ని పట్టుకోవడానికి దారి దొరకవచ్చు. కాల పరీక్షకు నిలబడి, తత్వాన్ని మనకు మంచి కథల రూపంలో అందించిన ప్రాచీన సాహిత్యం కచ్చితంగా మనకు సహాయపడుతుంది. అంతరాత్మను వినగలిగే ఏకాంతం మనిషిని ప్రశాంతతకు దగ్గర చేస్తుంది, ఒంటరితనం బారిన పడకుండా కాపాడుతుంది. అలుపెరుగని ప్రయత్నం చేసి అవసరం లేని అలవాట్లను, మన బుద్ధిని తప్పుదారి పట్టించే వ్యక్తులను వదులుకో గలగాలి. మొదట్లో ఇది కష్టంగా అనిపించినా క్రమేణా గొప్ప ఆనందాన్నిస్తుంది. “లేనిదానిని సాధించడం వల్ల కలిగే ఆనందానికి అల్పాయుష్షు; అక్కరలేనిదానిని వదిలించుకోవడం వల్ల కలిగే ఆనందానికి దీర్ఘాయుష్షు.” ’నిన్న’, ’రేపు’ తాళ్లయితే ’నేడు’ ఉయ్యాలబల్ల. గతం యొక్క అనుభవసారాన్ని, భవిష్యత్తు మీద విశ్వాసాన్ని ఆదరువుగా చేసుకుని వర్తమానంలో క్రీడిస్తూ జీవించగలగాలి. నిరంతర గమ్యమయిన ఆనందాన్ని చేరుకోగలగాలి.

రెండు ముక్కల్లో మూడు వాక్యాలు

 
ఒకరికొకరు దగ్గరవ్వడమంటే.. ఎంతదూరం పాటించాలో తెలిసుండటం
 
జీవితం అంటే.. దారిలో దొరికిన పండుని కూర్చొని తినడం కాదు.. చెట్టునున్న నచ్చిన పండుని కోసుకు తినడం
 
లేనిదానిని సాధించడం వల్ల కలిగే ఆనందానికి అల్పాయుష్షు
అఖ్ఖర్లేనిదాన్ని వదిలించుకోవడం వల్ల కలిగే ఆనందానికి దీర్ఘాయుష్షు
.

ప్రియా.. దరిజేరవా

ప్రియా..
.
నా ఊహా తుమ్మెదలు
నీ వదన పుష్పంపై వ్రాలి
చిరునవ్వు మకరందాన్ని గ్రోలి
ఆనంద లాస్యమాడుతున్నాయి
.
ప్రేమవాయువు నా ఉచ్చ్వాసై
గుండెల్లోనున్న నిన్ను తాకి
సుగంధభరిత నిశ్వాసై
పరవళ్ళు త్రొక్కుతూ పరుగులిడుతోంది
.
నీ రూపం నే కనురెప్పవేసినపుడు
నల్లని చీకటిలో తెల్లని శశిరేఖలా
కన్నులు విప్పారినపుడు
అంతటా తానైన సర్వవ్యాపిలా కనిపిస్తోంది.
.
ఓ ప్రియా.. అనుక్షణం నీకై తపించే నాకై
.
తనతో పరిగెడుతూ ఆటలాడుతున్న
బుల్లిపిట్ట అలసిపోతే జాలిపడి
చినుకులా జారిపడ్డ కృష్ణమేఘంలా
.
బలంగా వీచిన గాలికి
తనపైనుండి రివ్వున ఎగిరిపోయిన తుమ్మెదకు
ఆ గాలితోనే సుగంధ రాయబారమంపిన పుష్పరాజంలా
.
పగలంతా కనపడలేదని
అలిగి ముడుచుకున్న కలువకు
నిశిలో వెన్నెల ముద్దులు పెట్టి
విప్పారేలా చేసిన నిండు జాబిలిలా
.
నవరస మాలికవై నా మనోసామ్రాజ్య ఏలికవై
కోయిల గానమై విడదీయరాని బంధమై
ఓ ప్రియా… నువు నా దరిజేరవా

.

రెండు ముక్కల్లో భగవంతుడు

తనదికానిది అంటూ ఏదీలేని తనుకానిది అంటూ ఏదీకాని బ్రహ్మపదార్థమే భగవంతుడు

ఎద -వ్యధ

ఎద ఎదకు ఎన్నెన్నో కథలు

ప్రతికథకు మరెన్నో వ్యధలు

కథ మార్చేదెవరు వ్యధ తీర్చేదెవరు?

రాయి తగిలితే నొప్పిరానిదెవ్వరికి

గుండె పగిలితే కన్నీరు పొంగనిదెందరికి

జీవితమన్నాక కష్టం రాకుండాఉంటుందా

ఓ సుఖం వచ్చి ఆ కష్టాన్ని కష్టపెట్టకపోతుందా

నా శివుడు

దిక్కుల చిక్కుల జటాజూటము
అందులొ హరిసుత నిత్యనర్తనము
కొప్పున దూరిన బాలచంద్రుడు
జటగానుండిన వీరభద్రుడు
.
గణపతి ఆడగ నెక్కిన భుజములు
మాత పార్వతిని చేపట్టిన కరములు
స్కందుడు కూర్చొను ఊరువు నెలవులు
సకల దేవతలు మ్రొక్కెడు పదములు
.
అజ్ఞానాంతపు ఫాలనేత్రము
శుభాలనిచ్చే మెరుపు హాసము
ఘోరవిషమును మింగిన గ్రీవము
సర్వలోక ఆవాసపు ఉదరము
.
మదమను గజముకు చర్మము ఒలిచి
ఒంటికి చుట్టిన తోలు వసనము
మృత్యుంజయుడను తత్వము తెలుపు
మెడలో వేసిన కాలసర్పము
.
పుట్టుక మూలము కామదేవుని
మట్టుబెట్టిన మహాదేవుడవు
ప్రాణము తీసెడి కాలయమునికి
మృత్యువునిచ్చిన కాలకాలుడవు
.
గ్రుక్కెడు పాలు అడిగినవానికి
పాలసంద్రమే ఇచ్చిన వాడవు
పదునారేండ్ల ఆయువు వానిని
చిరంజీవిగా చేసిన రేడువు
.
భక్తిప్రపత్తుల పూజించ యక్షునికి
దిక్పాల్కత్వము ఇచ్చినవాడవు
సనకసనందుల శంకలు తీర్చగ
ఆదిగురువుగా వెలసినవాడవు
.
చేతిలొ ఢమరుక ఢమఢమ మ్రోగగ
అక్షరంబులే గలగల జారగ
అందు పుట్టినవి నీదు సూత్రములు
సర్వ శాస్త్రములకాధారములు
.
మహావిష్ణువే మద్దెల కొట్టగ
చదువులతల్లి వీణ మీటగా
మహాశక్తియే లాస్యమాడగా
చతుర్ముఖుండు వేదముపాడగ
దేవగణంబులు పొగడగ పొగడగ
మునిజనంబులు మనసున కొలువగ
అసురసంధ్యలో ధవళనగముపై
తద్ధిమి తకధిమి నాట్యమాడెదవు
.
కాలికదలికలె కాలపు గతులు
సత్యధర్మములె అడుగుల గురుతులు
సకల సంపదలు సర్వభోగములు
ఒంటికినంటిన భస్మరాశులు
.
భక్తకోటులు కొలిచెడి వేల్పుల
మనములనుండెడి వేల్పుల వేలుపు
నా మానసగిరిపై నివాసముండి
అరిష్డ్వర్గము పారద్రోలుమా
నీ పదపద్మము పట్టివీడని
మహాభోగమును కటాక్షింపుమా
హరహర శివశివ శంభోశంకర
గానామృతమున ఓలలాడగా
నన్నుమరువగా నిన్ను చేరగా
శక్తి నొసగుమా భక్తి నొసగుమా
అనితరసాధ్యమౌ ముక్తినొసగుమా

.

…………..హరహర మహాదేవ శంభోశంకర నమః పార్వతీపతయే నమః

ఓ ప్రియురాలా..

.
ఓ ప్రియురాలా… నీవెంత కఠినాత్మురాలవు
....నిర్ధాక్షిణ్యంగా  నను ప్రేమలో ముంచేసి
ఆ ప్రేమ అలల తాకిడిలో ఊపిరాడని నన్ను చూసి
....ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతున్నావా!
.
బంతిపూల వనం నుండి బయటకు రాలేక
....చక్కర్లు కొట్టే సీతాకోకచిలుకలా
నను నీ తలపుల తోటలో బంధీని చేసి
....సంబరపడుతున్నావా!
.
ఇంత విశాల ప్రపంచంలో మరెక్కడా చోటే లేనట్టు
....చిన్నని నా హృదయంలో దూరి
గుండె చప్పుడును లాలిపాటగా మార్చుకుని
....నిద్రపోతున్నావా!
.
ఓ ప్రియురాల..
....నా మనసుకు ఊసువై మేనుకు శ్వాసవై
నేను నువ్వై నువ్వే ఆనందమై.. నన్ను జయించావా!
....నాకోసమే జన్మించావా!.
.

పోతుంది

.
కలలు కంటూ కూర్చుంటే
కాలం కరిగిపోతుంది
అడుగు ముందుకేస్తే
దారి తరిగిపోతుంది
మనసు విప్పి చెబితే
అపార్ధం తొలగిపోతుంది
నిన్ను చూసి అవతలి కళ్ళు మెరిస్తే
సంతృప్తి మిగిలిపోతుంది
.

ఎక్కడుండేవారో? ఎలాఉండేవారో?

.
తాము వ్రాసేదంతా చేసేస్తే…రచయితలు ఎక్కడుండేవారో?
తాము చెప్పేదంతా ఆచరించేస్తే…ఉపన్యాసకులు ఎలాఉండేవారో?
.